Bóg to zrobił: Jak wiara napędza karierę koszykarską Mike'a Phillipsa

MANILA, Filipiny – Dla byłego filar La Salle Green Archers Mike'a Phillipsa koszykówka to coś więcej niż tylko wygrywanie.

Oczywiście zdobył dwa mistrzostwa, otrzymał trzy nominacje do Mythical Team i zdobył nagrodę Finals MVP podczas swojego pięcioletniego pobytu w UAAP, ale sport jest również narzędziem, za pomocą którego ten filipińsko-amerykański wysoki zawodnik wyznaje swoją wiarę. 

„Lubię mówić, że jestem po prostu misjonarzem grającym w koszykówkę" – powiedział Phillips w rozmowie z Rappler. „Moim celem jest po prostu próba zainspirowania i pomocy ludziom w odnalezieniu Jezusa, tak jak ja to zrobiłem."

Phillips zawsze korzysta z okazji, aby oddać chwałę Bogu.

Nawet po doprowadzeniu Green Archers do koronowania w Sezonie 88 i otrzymaniu nagrody Finals MVP, gdy w decydującym Meczu 3 przeciwko UP Fighting Maroons zdobył inspirujące 25 punktów i 18 zbiórek, Phillips nazwał Jezusa „prawdziwym MVP" i „prawdziwym mistrzem".

Dla 23-letniego Phillipsa wszystkie jego sukcesy i triumfy nie byłyby możliwe bez Chrystusa.

„Nie mogłem zaplanować niczego, co się wydarzyło, a najlepsza decyzja, jaką podjąłem, to naprawdę podążanie za Nim i zbudowanie własnej relacji z Nim. Po prostu staram się pokładać w Nim zaufanie, a On zabrał mnie w miejsca, o których nigdy nie marzyłem" – powiedział Phillips.

Tryb Chrystusa

Wiara Phillipsa zmieniła również jego sposób gry na lepsze.

Chociaż dorastał w „silnym" chrześcijańskim domu, Phillips nauczył się od ojca, aby zawsze włączać pełny „tryb bestii", gdy jest na boisku. 

Pokazało się to w jego grze, gdzie duch rywalizacji Phillipsa przekładał się na jego nieograniczoną energię i nieustępliwy motor – cechy, które wyróżniają się, gdy walczy o zbiórki lub goni za luźną piłką. 

Ale z czasem takie podejście zaczęło odbijać się na Phillipsie, zarówno psychicznie, jak i fizycznie. 

„Powiedziałbym, że byłem zawodnikiem napędzanym gniewem i dumą. Było wiele momentów, kiedy miałem za dużo energii, za dużo gniewu, za dużo dumy, i zwykle kończyło się to moim zranieniem i brakiem kontroli nad sobą w meczach" – powiedział. 

„Nawet jeśli wygrywaliśmy, czułem się później psychicznie wyczerpany."

Phillips powiedział, że doznał co najmniej pięciu wstrząsów mózgu podczas meczów, wszystkie z powodu swojej lekkomyślności i braku kontroli emocjonalnej.

Te urazy mózgu oznaczały czas z dala od boiska, więc Phillips wiedział, że musi coś zmienić. 

„Zamiast trybu bestii nazywamy to trybem Chrystusa, gdzie zamiast się podekscytować, po prostu pozostajemy naprawdę spokojni przed meczem, medytujemy, czytamy Biblię i po prostu wielbimy. Po tym mój umysł był tak jasny w meczu. Decyzje były tak jasne, mój umysł był tak jasny" – powiedział.

„Boże, pokaż mi"

Phillips powiedział, że ma jeszcze długą drogę, jeśli chodzi o jego wiarę, przyznając, że wciąż ulega swoim słabościom.

Tak jak wtedy, gdy został mianowany kapitanem zespołu Green Archers w Sezonie 88, Phillips przyznał, że jego duma wzięła górę, powodując, że przekroczył granice wobec kolegów z drużyny.

„Przesadzałem z moim gniewem i moją rywalizacją i zobaczyłem, że to faktycznie przyniosło negatywność i ich przygnębiło. Dla mnie myślałem, że próbuję wydobyć z nich to, co najlepsze i naprawdę ich wyzwać, ale jest sposób, aby to zrobić, a ja nie robiłem tego prawidłowo. Przygnębiałem zespół; obniżałem ich doświadczenie. Wtedy próbowałem się zmienić" – powiedział Phillips. 

„Wciąż nad tym pracuję. Wciąż mam dużo dumy, ale myślę, że najważniejsze to zwrócenie się do Pana i modlitwa o pokorę, [prosząc Go, aby] zmienił moje serce, i branie tego dzień po dniu."

Wiara Phillipsa została również wystawiona na próbę, gdy koledzy z drużyny Mason Amos i Kean Baclaan doznali identycznych kontuzji kolana w kolejnych meczach w połowie Sezonu 88, co zagroziło aspiracjom tytułowym Green Archers. 

Phillips czuł, jakby cały świat się na nim zawalił, który starał się poprowadzić La Salle do kolejnego mistrzostwa przed opuszczeniem szkoły, szczególnie po tym, jak zespół nie zdobył tytułu w Sezonie 87. 

Ale dzięki jakiejś boskiej interwencji Green Archers wykonali zadanie, wznosząc się z czwartego miejsca, detronizując Fighting Maroons, a Amos i Baclaan obaj wrócili po kontuzjach i odegrali kluczowe role w finale u boku Phillipsa. 

„Powiedziałem: 'Panie, jestem całkowicie wyczerpany'. Ciągle słyszałem krzyk Keana, ciągle słyszałem Masona i wszystkich w moich wspomnieniach i widziałem go na podłodze" – powiedział Phillips. 

„Naprawdę po prostu myślałem: 'Jak to się mogło stać?' Wiele razy Bóg był naprawdę cichy. To wtedy myślę, że w wielu okresach próby Bóg jest cichy i naprawdę próbuje poznać nasze serca."

„Musiałem spotkać Boga w tej ciszy. Jeśli jest cichy, to znaczy, że chce, abyś był z Nim cichy. Musiałem usiąść, po prostu wyłączyć wszystko i po prostu usiąść i modlić się z Nim i powiedzieć: 'Boże, pokaż mi. Nie wiem, co robię, nie mam pojęcia, co Ty robisz, ale ufam Ci'. To wszystko, czego szuka w takich chwilach."

Po bajkowym zakończeniu kariery w UAAP Phillips z niecierpliwością czeka na reprezentowanie Gilas Pilipinas, dążąc do oddania krajowi, w którym znalazł swój cel.

Phillips może teraz grać w reprezentacji narodowej jako zawodnik lokalny po tym, jak początkowo był rozważany przez FIBA, światowy organ zarządzający koszykówką, jako naturalizowany zawodnik. 

„Powodem, dla którego tak bardzo chcę grać dla Filipin i jestem tak namiętny, jest to, że Filipiny po prostu tak bardzo się mną opiekowały i dały mi cel w życiu, moją pasję w życiu. Dlatego w każdym meczu chcę pokazać tę pasję i miłość do Filipin i dobra" – powiedział. 

A ta misja wciąż obejmuje szerzenie miłości Boga. 

„Jestem wciąż młody w mojej wierze. W żaden sposób nie jestem doskonały ani nauczycielem, ale chcę, aby ludzie odczuli tę miłość, którą poczułem, która przeprowadziła mnie przez najtrudniejsze czasy" – powiedział Phillips. – Rappler.com